Friday, October 24, 2014

Hoe een nep Marokkaan de Nederlandse media beet had


Het is een verrukkelijk verhaal, maar het onthult ook iets over het Nederlandse mediaklimaat.

Het begon met de volgende vragen:
Hoe is het om hier te leven als Nederlander van Marokkaanse afkomst? Welke (voor-)oordelen ontmoet je dan? Hoe kan je met een dergelijke identiteit bijdragen aan de belangrijke debatten van deze tijd?

Een foto van inetnet (l.) met Photoshop (r.): Nizar. Foto:Trouw
Als een moderne Günter Wallraff, de Duitse onderzoeksjournalist die vermomd als Turkse gastarbeider grove uitbuiting onthulde; construeerde de kunstenaar Nelle Boer in 2013 een Nederlands/Marokkaanse identiteit en werd hij actief als Nizar Mourabit op diverse social media. Hij bleef niet onopgemerkt. Afgelopen zomer begon hij zich op diverse opinie websites te manifesteren, wat weer leidde tot publicaties in diverse kranten. Hij schreef over Jihadisme, Nederlander zijn, anti-semitisme en pro Gaza demonstraties. Het enige medium dat er niet in trapte was De Correspondent, maar ook voor hen was het een narrow escape.

Er kunnen nu al wat conclusies worden getrokken: hoewel Nizar als Nederlandse Marokkaan enerzijds buitengesloten werd, gingen voor Nizar anderzijds deuren open die voor Nelle waarschijnlijk gesloten zouden blijven. Wat te denken van de gretigheid waarmee respectabele media zich op hem stortten? 

Niemand die de moeite nam om te checken wie Nizar was of die het wantrouwde dat Nizar blijkbaar nooit op telefoontjes reageerde of zich liet zien... Het werd Nelle een beetje te heet onder de voeten vandaar dat hij open kaart speelde.

Maar niet zonder iedereen te hebben bedankt die in Nizar geloofde (hier te zien).

Tuesday, October 14, 2014

Metal op de cello


Wat is het toch een prachtig instrument, wat heeft het een beeldschoon geluid en bovendien het zelfde bereik als de menselijke stem. Lang leve de cello!
Van 17 tot en met 25 oktober vindt de Cello Biënnale plaats in het Muziekgebouw aan 't IJ en het Bimhuis in Amsterdam. Cello’s en cellisten in alle soorten en maten zijn dan te horen. Veel klassiek, maar ook eigentijdse muziek.

2Cellos, een duo van twee jonge cellisten uit Kroatië, verzorgt een nu al uitverkocht nachtconcert. Dat ze razend populair zijn, is heel begrijpelijk: ze spelen zelfgemaakte arrangementen van bekende popsongs en dat doen ze prachtig. Zo coverden ze Smells like teen spirit van Nirvana, maar ook Fragile van Sting en Thunderstruck van AC/DC. Vooral dat laatste is heel vermakelijk om te zien (hier!).

2Cellos, foto: http://www.2cellos.com
Maar, hoe knap ook, ik vind de keuze voor de ideale schoonzonen van 2Cellos wel een beetje veilig. Zou het niet leuker zijn geweest als de organisatie iets originelers had bedacht? Bijvoorbeeld door Apocalyptica naar Nederland te halen. Apocalyptica is een instrumentale metal band uit Finland, bestaande uit 3 (!) cellisten en een drummer.

Net als de jongens van 2Cellos zijn de (ruige) mannen van Apocalyptica klassiek gevormd. Sterker nog: ze hebben elkaar ontmoet op het conservatorium van Helsinki. Het begon allemaal  met het naspelen van songs van de metalband Metallica, maar dan op de cello. 

Nu, ruim twintig jaar verder, hebben ze een oeuvre opgebouwd, met eigen stukken, maar ook met versies van andermans nummers. Ze werkten samen met allerlei grote namen, zoals Rammstein en ook met volstrekt unieke types als Nina Hagen. Samen met Till Lindemann van Rammstein maakten maakten ze een cover van  'Heroes', een heel bekend nummer van David Bowie.

Apocalyptica, foto:http://en.wikipedia.org
Hun 'Helden' is broeierig, dwingend en dramatisch. Bowie kan tevreden zijn, want in het Duits en met drie cello's, klinkt het nog mooier dan in het Engels.

Jammer dat deze cello’s in Amsterdam niet te horen zijn!

Sunday, October 12, 2014

Verrassend inzicht of open deur?


Over sociologen gaat het verhaal dat ze onderzoeken wat iedereen al weet.
Met andere woorden: met een beetje gezond verstand heb je die wetenschap niet nodig. Natuurlijk is dat een grove onderschatting van het fenomeen wetenschap en van (goed) wetenschappelijk onderzoek.

Toch moet ik hier even aan denken als ik een -overigens leuke- post lees op The Muse, dè werk- en carrière website. Want wat is het geval: lezen is goed voor je! Sterker nog: lezen is héél goed voor je, ook voor je carrière!

In de post wordt uitgelegd (en verwezen naar wetenschappelijk onderzoek) dat het gaat om ècht lezen van een echt verhaal, het liefst gewoon uit een ècht boek maar ook eventueel vanaf een e-reader. Voorwaarde is: tenminste 30 minuten aaneengesloten, op een rustige plek, in een comfortabele stoel. Geen gedoe met internet of social media, gewoon samen met je boek. Liefst geen smartphone, Ipad of computer in de buurt, zodat je niet in de verleiding komt om ondertussen Facebook updates te checken of snel, snel even een website te bezoeken en gehaast met de ogen over het scherm te gaan.

Wat de voordelen zijn van het echte lezen op regelmatige basis? Om te beginnen valt je CV op als je vermeldt dat je graag leest. Maar er zijn ook andere bonussen: je leert om je beter te concentreren en je leert om je meer te verplaatsen in een ander, empathie dus. Twee eigenschappen die ook heel goed van pas komen op de werkplek.

Een verrassend inzicht, als je dacht dat lezen niet cool is. Maar voor alle lezers? Een enorme open deur!

Wednesday, October 8, 2014

Inspiratie: Levenslang?

Verhalen, (auto-)biografieën, oral history, ik kan er geen genoeg van krijgen. Sterker nog: ik heb er mijn vak van gemaakt. Mijn bedrijf Groei & Gratie (www.groei-en-gratie.nl, binnenkort online) heeft als doel het vastleggen van levensverhalen en familiegeschiedenissen. 
Soms kom je iets tegen waar je erg van onder de indruk bent en dat veel vragen oproept.

Sommige mensen groeien op in een wereld die je (hopelijk) niet kent: misbruik, geweld, verslaving en armoede. Je kunt je niet voorstellen wat het betekent om altijd op je tenen te moeten lopen, altijd behoedzaam te moeten zijn. Toch zijn er kinderen die dat continu om zich heen meemaken. Hoe kan je dan je ontwikkelen tot een gelukkig en evenwichtig mens?

Toch lukt dat mensen. Neem mijn goede vriend G. Toen hij de kans kreeg om te 'ontsnappen' uit de plaats waar hij was opgegroeid, greep hij die met beide handen aan. Je zou kunnen zeggen dat hij naar Utrecht vluchtte. Daar ontmoette hij mensen die waardeerden, ontdekte hij zijn talenten en slaagde hij erin om met veel succes een eigen zaak op te zetten. Hij maakte wat van zijn leven en is tot op de dag van vandaag blij dat hij in Utrecht terechtkwam. 
  
Niet iedereen speelt dat klaar, soms kost het heel, heel veel moeite om alle shit van je jeugd achter je te laten en je leven in eigen hand te nemen. Ex-TBS er Wesley Zippro weet daar alles van. Hij schreef het boek, ‘Levenslang?’, over zijn achtergrond en het leven binnen en buiten de gevangenis en over de manier waarop hij zich herpakte door meditatie en zelfstudie. Ongelezen klinkt het al indrukwekkend.

Wesley Zippro, foto: http://www.rtlnieuws.nl
Op 16 oktober vertelt Zippro over zijn leven en zijn ervaringen in Museum Het Dolhuys in Haarlem, waar op dit moment ook de tentoonstelling ‘Levenslang, het criminele brein ontleed’ te zien is.

Ik ben heel benieuwd naar het boek èn naar Zippro (hier te horen en te zien). Bovendien heb ik allerlei vragen: hoe vertelt hij zijn verhaal, wat zijn de omslagpunten in zijn geschiedenis, wat zijn de ervaringen die hem de moed hebben gegeven om een andere weg in te slaan, hoe is het om een TBS inrichting te moeten verblijven? Maar ook: heeft het opschrijven van zijn (levens-)verhaal hem geholpen en zo ja, hoe dan?
Omslag 'Levenslang?', http://uitgeverijgelderland.nl
Maar mijn hoofdvraag is vooral: wat hebben hij en ik gemeen en waar verschillen we in? Want het wil er bij mij niet in dat hij in wezen zoveel anders is dan ik…

Meer informatie: http://www.hetdolhuys.nl

Monday, October 6, 2014

I think it's gonna rain


Zoals de ouden zongen, zo piepen de jongen. In de muziek geldt: goed voorbeeld doet volgen. Veel artiesten leren het vak door andermans werk te coveren. Soms met verrassend resultaat. Een op zich aardig liedje kan soms echt mooier worden als een andere artiest er zijn tanden in zet, maar ook een heel stuk minder...

Elke week op zoek naar een mooie, leuke of indrukwekkende cover  

 Als je op zes hoog woont -zoals ik- in ‘a room with a view’, dan kun je gewoon niet om het weer heen. Vandaag is het betrokken, grijzig en vochtig. Herfstig, maar niet op een gouden, knapperige en kruidige manier. Van die herfst hou ik intens: glühwijn, ritselende bladeren, wandeltochten, paddenstoelen. 

Nee, dit is eigenlijk een dag om over te slaan. Maar wel inspirerend. Welk liedje schiet direct te binnen? Piece of cake: ‘I think it’s gonna rain’ van Randy Newman. Om diverse redenen: het is en melancholiek en geestig (laat dat maar aan Randy over) en het is gecoverd door de allergrootsten. Hier te horen en te zien.

Om te beginnen Randy Newman. Die houdt het al meer dan 40 jaar toch maar mooi vol in de business. Knap. Begenadigd songwriter, pianist en componist. Een blik op zijn biografie geeft een goed inzicht in decennia (muziek-)geschiedenis van de Verenigde Staten. De mensen waar hij mee samenwerkt(e), de films waarvoor hij de score schreef, de goede zaken waar hij zich voor inzet(te). Heel interessant! 
Dusty Springfield, foto: http://www.sofeminine.co.uk
I think it’s gonna rain werd zowel door Dusty Springfield als door Nina Simone onder handen genomen, geweldige zangeressen. Beide keren is het resultaat prachtig en heel persoonlijk. Bij Dusty moet ik altijd aan soul denken (in dit geval een ballad) en bij Nina ook aan blues en jazz. Maar hun interpretatie van Randy’s song valt buiten deze hokjes. Nina zingt en speelt de sterren van de hemel (hier te horen en te zien), ook Dusty maakt er haar eigen verhaal van (hier te horen en te zien).

Jammer is dat beide zangeressen er niet meer zijn. Het talent, de creativiteit en het succes waren fenomenaal, maar hun levens getekend door eenzaamheid, verslavingen, destructieve relaties en psychiatrische problemen. Wat iets zegt over de tijd waarin zij zich staande moesten houden als respectievelijk succesvolle zwarte en biseksuele vrouw. Blijkbaar vergde dat een kracht die zij niet (meer) op konden brengen. Doodzonde.

Nina Simone, foto: http://www.ninasimone.com

Sunday, October 5, 2014

Water, je kunt er zoveel mee


Utrecht is een heerlijke stad om te wonen! Afgezien daarvan is Utrecht ook nog eens heel erg mooi & interessant, gebeurt er van alles en is er zoveel te zien en te beleven. Water en foto’s in het Utrechtse Museumkwartier. 

‘Water, je kunt er ramen mee zemen, ijsblokjes van maken, je ermee  wassen en je tanden  poetsen, je hebt het nodig om eten te koken, je kunt er in zwemmen, op varen...’ G. keek me verzaligd aan terwijl hij een spons uitkneep. We zouden samen een muur gaan verven. ‘Water, je kunt er zoveel mee…’ besloot hij.

Die veelzijdigheid is ook het onderwerp van de tentoonstelling The Power of Water van Fotodok, Space for Documentary Photography. Absolute blikvanger is het werk van de inmiddels wereldberoemde fotograaf Edward Burtynsky. Van hem is een doorlopende projectie te zien van een selectie uit zijn omvangrijke oeuvre van verschillende projecten all over the world. Opvallend is dat, hoe verschillend de verschijningsvorm ook is, het water telkens de constante vormt.

Foto: Edward Burtynsky, http://www.the.me
Maar ook overige getoonde is van hoge kwaliteit en zeer gevarieerd. Zo laten de onderwaterfoto’s van van Elspeth Diederix een sprookjesachtige wereld zien, waarin zeeanemonen en andere onderwaterflora doen denken aan juwelen. De Amerikaanse fotografe Kael Alford laat op documentaire wijze de teloorgang van de natuur en de invloed daarvan op de  bevolking van de kust van Louisiana zien. Intrigerend zijn de geheimzinnige foto's van Marie-José Jongerius waarop ze gemalen, stuwen en rioolwaterzuiveringsinstallaties bij nacht toont en de kwetsbaarheid van Nederland.

Andere bijdragen hebben ondermeer als uitgangspunt de dreiging van zeespiegelstijging als gevolg van klimaatverandering (Carl de Keyzer, België) en de rol van water in het collectieve geheugen van Nederlanders (Niels Stomps, Nederland).

Foto: Elspeth Diederix, www.http://vdstok.com
Een omvangrijke tentoonstelling is het niet, maar wel erg de moeite waard en dat op een van de mooiste plekjes van Utrecht, de Abraham Dolehof aan de Lange Nieuwstraat, hartje Museumkwartier in Utrecht!

Power of Water toont werk van Kael Alford (USA), Benoit Aquin (CAN), Edward Burtynsky (CAN), Elspeth Diederix (NL), Anne Geene (NL), Marie-José Jongerius (NL), Carl de Keyzer (BE), Disputed Waters (o.a. Johannes Abeling en Ronald de Hommel), Jan Rosseel (BE), Niels Stomps (NL) en Brian Voermans (NL).

Te zien woensdag t/m zondag, van 12.00 tot 17.00 uur, toegang gratis, Lange Nieuwstraat 7, Utrecht, t/m 27 oktober 2014.

www.fotodok.org.

Friday, October 3, 2014

Een hellevaart met 'Voyage, voyage'

Zoals de ouden zongen, zo piepen de jongen. In de muziek geldt: goed voorbeeld doet volgen. Veel artiesten leren het vak door andermans werk te coveren. Soms met verrassend resultaat. Een op zich aardig liedje kan soms echt mooier worden als een andere artiest er zijn tanden in zet, maar ook een heel stuk minder...

Elke week op zoek naar een mooie, leuke of indrukwekkende cover  


‘Voyage, voyage’ (‘Reis, reis’) van de Franse zangeres Desireless was halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw een dijk van een hit. Het liedje is zowel catchy als dansbaar en heeft die sfeer van milde opwinding en spanning die zo past bij het op weg zijn naar nieuwe en onbekende streken, reizen dus.

Nu, bijna dertig jaar later heeft de bijbehorende clip iets ongelofelijk gedateerds (hier te zien); een soort verveling, veel suggestie, weinig verhaal, en een zangeres die er cool gekleed uitziet, maar toch ook van een andere tijd (kapsel!). De muziek klinkt gedateerd elektronisch, maar de stem van Desireless is nog steeds helemaal top. Ondanks alles blijft het een heel lekker liedje, dat veel gecoverd is. Sommige covers zijn overigens echt te ranzig om over naar huis te schrijven, maar wel erg leuk. 

Desireless toen, foto: http://toutelamusique.skynetblogs.be
De cover van Soap and Skin uit 2012 is een ander verhaal. Zij geeft er een twist aan die ronduit angstaanjagend is. Gaat het bij Desireless nog om het vage gevoel van onrust dat je al reizende overvalt als je niet weet wat je te wachten staat, terwijl je je ook realiseert dat er een prachtige wereld te ontdekken valt. Bij Soap and Skin is de reis ontaard in een nachtmerrie en zijn er geen illusies meer. Haar cover (voor de film Stillleben) lijkt te verwijzen naar een jonge vrouw die al reizende terecht is gekomen in een onderwereld van mensenhandelaren, prostitutie en pooiers. Hier te zien en te horen. Huiveringwekkend. 

Soap and Skin, foto: trailer Stillleben
Skin and Soap is het project van de 24-jarige Oostenrijkse Anja Plaschg. Plaschg begon al jong met pianospelen en ging er later bij zingen. Haar donkere stem doet denken aan die van Nico (waarvan ze ook nummers coverde). Ze is op een aparte manier mooi, waanzinnig getalenteerd en heeft een hang naar de donkere kant van het bestaan. Godzijdank niet op een destructieve manier, maar juist eigenzinnig, sensitief en intelligent.

Haar duistere muziek is onbehagelijk, fascinerend en soms nauwelijks te verdragen. Maar wàt een ongelofelijk spannende cover.