Dump je dip: zes tips om je snel weer beter te voelen

Soms weet je het echt even niet meer. Een dip. Iedereen heeft wel eens zo’n off dag (of avond). Een ding: blijf er niet in hangen! Met deze tips dump je je dip!

1.                Vroeg naar bed, je bed is je holletje. Deken over je kop. Laat de wereld de wereld, jij doet ff niet mee. Slaap er een nachtje over. En sta de volgende dag weer fris op.

2.                Ga sporten. Voor de een is dat hardlopen, een ander zweert bij een yogaklas of een uurtje body pump. Beweging zorgt voor de aanmaak van serotonine en dat is weer goed voor je humeur.

3.                Lees een boek. Niet een boek over problemen, maar gewoon een lekker boek. Een spannende thriller, chicklit of iets dergelijks. Lezen ontspant, zeker als je toch al in je bed ligt (zie 1). Voor je het weet vallen je ogen dicht. Prima toch?

4.                Schrijf het op! Of liever: schrijf het van je af. Op papier mag je zeiken, zeuren en emmeren zoveel je wil. Overdrijf lekker, maak jezelf lekker zielig, nog zieliger en sneuer dan je al bent. Reken maar dat dat oplucht (tenminste in 99% van de gevallen)!

5.                Maak een wandeling. Gewoon een half uur lopen. Bekijk je omgeving, stel je ervoor open. Letterlijk en figuurlijk een frisse neus (en blik) halen. Een absolute win-win situatie voor als je niet van sporten houdt.

6.                Maak een pan soep met verse groenten, alles zelf snijden, tijdje laten pruttelen, hooguit twee of drie bouillonblokjes d’r bij. Heerlijk! Soep is en blijft het beste troost-eten.

Kies uit wat bij jou past en geef je er aan over. Wedden dat je dip als sneeuw voor de zon verdwijnt. Succes ermee!

Fucked up & fascinerend: families

Een heerlijke verrassing! Twee dagen geleden viel ik midden in het eerste deel van het tweede seizoen van The Legacy. Ook zonder televisie en zelfs als je niet echt een seriemens bent (diverse aanbiedingen om Netflix gestreamd te krijgen van vrienden, heb ik afgeslagen) toch zijn er series die ik onweerstaanbaar vind. Hoe meer familie, hoe interessanter. Dus heb ik een enorme soft spot voor Downton Abbey (helaas afgelopen) maar ook voor Deense serie The Legacy en voor Transparent. Die beiden onlangs hun tweede seizoen in gingen op de Nederlandse televisie. 

Bron: Amazon.com

In The Legacy draait het om de erfenis van een matriarch, een bekende kunstenares, die na haar overlijden een wel heel ander testament dan verwacht blijkt te hebben. Vervolgens begint het in de familie te rommelen: er blijkt nog een dochter te zijn en tussen overige kinderen botert het ook al niet. De hele serie gaat over de vraag hoe recht te doen aan de nalatenschap en hoe te komen tot een  voor iedereen zoveel mogelijk aanvaardbare oplossing. Dat heeft nogal wat voeten in aarde. Stuk voor stuk vallen mensen van hun voetstuk en gaan langgekoesterde familiegeheimen aan gruzelementen.

The Legacy, bron: VPRO

Ook bij Downton Abbey gaat het om het herstel van evenwicht en het overdragen van de familie-erfenis van een adellijk landgoed naar een andere, nieuwe tijd. Bij Transparent is het ook het evenwicht dat hersteld moet worden. Sinds vader uit de kast is als transvrouw lijkt iedereen nogal van slag. Maar als kijker ben ik toch geneigd om te denken dat de betreffende familie toch al behoorlijk op het randje zat. Vader, die nu als ‘mapa’ door het leven gaat is veruit de meest gezonde en de meest sympathieke. Bij de rest van de personages denk ik vaak: hoe slaag je er weer in om er zo’n takkenzooi van te maken en anderen zo te kwetsen. Desondanks: de moeite waard.

 The Legacy, seizoen 2,  bij de NTR, vanaf maandag 18/1/16 op NPO 2 om 22.55 uur of via uitzendinggemist

 Transparent, seizoen 2, bij de VPRO, vanaf vrijdag 8/1/11 op NPO 2 om 22.55 uur of via uitzendinggemist

9 dingen die we kunnen leren van David Bowie

Half acht ‘s morgens? Kwart voor acht? Zo laat moet het ongeveer geweest zijn, toen het nieuws onlangs op de Ipad binnenkwam: David Bowie overleden.

Aanvankelijk was er ongeloof. Bowie had een paar dagen tevoren de song ‘Lazarus’ uitgebracht. Lazarus werd door Jezus opgewekt nadat hij vier dagen tevoren was overleden. Geen idee waar dit over gaat? Lees het bijbelverhaal (Evangelie van Johannes) of –shortcut- kijk op Wikipedia.

De intens verdrietige tweet van Bowies zoon Duncan (‘Zowie’) maakte een eind aan alle twijfel.  Bij deze boodschap voegde hij een foto waarop hij als baby te zien is met zijn vader. In alle eenvoud hartverscheurend. 

Bron: http://twitchfilm.com

Op social media stak de storm op. Bowies muziek als de soundtrack van je leven, uit de kast komen en moed verzamelen dankzij Ziggy Stardust en noem maar op. Iedereen lijkt 'zijn' of 'haar' Bowie te hebben. Wat laat hij ons na?

9 dingen die we kunnen leren van David Bowie:

1.   Wees veelzijdig! Muziek? Theater? Film? Beeldende kunst? Bowie deed het allemaal en met verve.
2. Volg actief nieuwe ontwikkelingen. Maar blijf kritisch en vraag je af wat waarde heeft en wat niet.
3. Verander, maar hou je eigen stem. Ondanks alle veranderingen van uiterlijk en muzikale stijl, herken je de stem van Bowie uit duizenden. Op de een of andere manier bleef Bowie toch altijd zichzelf. Vaak wordt er van Bowie gezegd dat hij een kameleon was. Niet waar! Een Britse fan merkte daarover het volgende op: een kameleon gaat op in zijn omgeving, maar ‘David Bowie always stood out’.     
4. Discipline! Weet van stoppen. Of het nu gaat om stomme gewoonten, zoals teveel drinken, roken of ander ongezond druggebruik, of om destructieve relaties. STOP! Zie Bowie die naar Berlijn verhuisde om zijn cocaïnegebruik onder controle te krijgen.
5. Wees een spons. Bowie ging naar musea en theater, zag interessante films, las en was breed in zijn muzikale smaak (van soul tot klassiek). Heel inspirerend!
6. Omring je met goede mensen. Bowie was een meester in het aangaan van stimulerende samenwerkingen. Zo kan Nile Rodgers heel smakelijk vertellen over zijn cruciale bijdrage aan Let's Dance. 
7. Beter goed gejat dan slecht zelf. Bowie zag zichzelf als een 'tasteful thief'. Tot op zijn laatste album is er sprake van superieur jatwerk.
8. Word waardig oud. Blijf je goed verzorgen, besteed aandacht aan de relaties met je naasten. Bowie gedroeg zich niet als een oude mopperkont. Zie ook Vivienne Westwood en David Byrne. 
9. Wees beleefd! Opnamen van persconferenties & interviews van Bowie laten zien dat hij zich aardig en beleefd opstelt. Een kanttekening: voor het stellen van grenzen en zich afschermen had hij wel een paar assholes ingehuurd, aldus Ad Visser.   

   

Los van alle geweldige muziek, alle opzienbarende clips, alle intrigerende rollen als acteur, wat een erfenis!

Wat me brengt op misschien wel het meest inspirerende: Wees niet bang!

14 miljoen vluchtelingen… Een indrukwekkende familiegeschiedenis

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog raakte midden Europa op drift: ruim 14 miljoen Duitsers sloegen op de vlucht voor de Russische bevrijders. Duitsland verloor een kwart de oorspronkelijke oppervlakte als straf voor de rol van Duitsland in de opkomst van het Nazisme en de Tweede Wereldoorlog. Miljoenen Duitsers werden gedwongen het land te verlaten waar ze generatie op generatie hadden gewoond.

Elke aflevering van de VPRO serie ‘Het Duitsland van mijn moeder’ begint met deze feiten. Filmmaakster Britta Hosman reist met haar Duitse moeder terug naar het Duitsland van haar jeugd. Het resultaat is een bijzondere familiegeschiedenis. De moeder van Hosman, toen nog een jong kind, was een van de vele vluchtelingen uit Oost-Pruissen, nu Rusland. In zes delen (inmiddels zijn daarvan vier uitgezonden) gaan ze langs de plaatsen die een rol spelen in de achtergrond en het vluchtverhaal van haar moeder.

Zo komen ze onder meer terecht in Polen en Rusland. Gaandeweg krijg je al kijkende een steeds beter inzicht in het drama dat zich rondom de bevrijding in het hart van Europa heeft afgespeeld met oprukkende moordzuchtige, plunderende en verkrachtende Sovjet troepen.

Britta Hosman (midden) aan het werk, foto: www.filmfestival.nl

Ondanks de zware thematiek is het een prachtige serie geworden, heel informatief, bij vlagen ontroerend en schokkend. Naast de gesprekken met haar moeder, gebruikt Hosman ook archiefbeelden, familiefilmpjes en komen ook mensen ter plekke aan het woord.

Het is een vorm van wat Duitsers Vergangenheitsbewältigung noemen, in het reine komen met de geschiedenis. Dat valt ook op in de interviews. Mensen zijn heel nuchter, af en toe aangedaan en soms wat melancholiek. De wijze waarop vaak onschuldige kinderen en vrouwen het slachtoffer werden, wordt min of meer geaccepteerd als het lot van de verliezers.

Vertaler Sasza Malko die in de serie zowel uit het Russisch als uit het Pools vertaalt geeft een goede samenvatting als hij constateert dat de Duitsers al jarenlang bezig zijn met verwerken. In tegenstelling tot de Russen, die houden zich daar niet mee bezig. ‘Dat is gevaarlijk’, besluit hij.

‘Het Duitsland van mijn moeder’: http://www.vpro.nl/buitenland/programmas/het-duitsland-van-mijn-moeder.html

Uitzending: zondag 8 november t/m zondag 13 december 2015, 20.15 uur op NPO 2
Regie: Britta Hosman en Jorien van Nes.

Te zien bij: http://www.npo.nl/uitzending-gemist

De Syrische cartoonist, de samenzwering en de steun

Ali Farzat, afbeelding: www.muftah.org

Vorige week stond ik oog in oog met iemand die ik erg bewonder: de Syrische cartoonist Ali Farzat, een moedige en lieve man. De Europese Unie had in de Centrale Bibliotheek in Amsterdam een debat georganiseerd dat om hem draaide en waarbij hij gesecondeerd werd door twee politici uit het Europees parlement: Kati Piri van de PvdA en Marietje Schaake van D66.

Het is fijn om te zien dat het -ondanks alles- goed gaat met Farzat. Een paar jaar geleden werd hij op gruwelijke wijze te grazen genomen door de geheime dienst van het regime van Assad. Agenten van deze dienst ontvoerden hem, braken zijn handen. Gelukkig heeft hij het er levend vanaf gebracht en tekent hij nog steeds. Hij woont sinds een paar jaar in Koeweit, mentaal ongebroken: hij kan nog steeds lachen.

Hij vertelde zijn verhaal aan een gehoor dat verbazingwekkend genoeg zo goed als louter uit witte mannen van middelbare leeftijd bestond. Ik vroeg me af waar de Syriers waren, er moeten er toch inmiddels heel wat in Nederland zijn.

Hoewel Farzat zeker interessante zaken te melden had, verbaasde hij me ook met zijn ideeen over de oorlog in Syrie. Volgens hem werken ISIS en Assad samen! Of liever: zijn zij in feite hetzelfde. Wat betreft het Midden-Oosten ben ik veel gewend als het gaat om samenzweringstheorieen. De moord van Kain op Abel, de moord van Rabin, 9/11, Charlie Hebdo. Je kunt het niet zo gek bedenken of er circuleren wel samenzweringstheorieen over in opklimmende graad van gekte en perversie.

Afbeelding: www.amnesty.nl

Maar dit sloeg echt alles! Gelukkig dacht de Koerdisch Syrische jonge man naast mij (een van de weinige Syriers die er wel waren) er anders over. Helaas kreeg hij amper de tijd om zijn intelligente vragen te stellen. Zelf stelde ik de vraag hoe het zat met de rol van Saudie-Arabie in het conflict en bij de opvang van vluchtelingen. Daar kreeg ik -helaas- geen antwoord op.

Zowel Marietje Schaake als Kati Piri waren buitengewoon kritisch over de rol van Europa: het Europees Parlement had te laat en te weinig gedaan. Ze gaven eerlijk toe dat ze vaak onmacht en frustratie ervoeren. Op de huidige vluchtelingencrisis was bijvoorbeeld weinig adequaat gereageerd, terwijl duidelijk was dat in de regio miljoenen mensen werden opgevangen en er meer en meer vluchtelingen naar Europa kwamen en komen.

Bij de nazit hoorde ik van de moderator, de arabist Leo Kwarten dat in Damascus op dit moment een ongekende vrijheid heerst. De geheime politie heeft wel wat beters te doen dan de eigen burgers te bespioneren. En: 'Al houden ze niet van Assad, heel veel mensen steunen hem nog steeds.' Vaak ook omdat hij de enige optie is voor ze: 'Als zijn regime valt, worden de Alevieten in Syrie allemaal vermoord'.

Ouderwets

Deze aardige Amerikaanse (of Canadese) mevrouw betrapte ik op heterdaad in het centrum van Utrecht. Ja, ze stuurt nog steeds kaartjes (per vakantie zo'n 20 stuks) naar vrienden en bekenden. Ouderwets, wie doet dat nog?

En raad eens, haar post wordt zeer gewaardeerd. Per email laten mensen weten hoe leuk ze haar kaartje wel niet vinden. Jammer dat ze niet op het idee komen om zelf een kaartje te sturen.

Verbreek de ketenen!

Mensenhandel, slavernij, we zijn het er allemaal over eens dat mensen geen handelswaar zijn, dat het gruwelijk en onmenselijk is.

Toch is het maar zo’n 150 jaar geleden dat in 1863 de slavernij in Suriname en de Antillen werd afgeschaft. In het Surinaams heet dat Keti Koti, verbreek de ketenen. Een bijzondere gebeurtenis die vandaag, op1 juli, wordt herdacht.

Dat Nederland veel geld heeft verdiend aan de slavernij is algemeen bekend. Toch hebben de meeste Nederlanders nog nooit gehoord van Keti Koti. Raar.

Op het nieuws hoorde ik er vanochtend niets over. Vanavond in het Acht Uur Journaal komt het hopelijk even langs: een impressie van de herdenking op het Museumplein en van de feestelijkheden (onder andere optredens van Typhoon en Steel Pulse).

Waarom is Keti Koti geen officiële feest-/gedenkdag? Waarom wordt er niet veel en veel meer aandacht aan besteed? Waarom voelen veel blanke mensen zich daar blijkbaar zo onbehagelijk bij? En hoezeer voelen zwarte mensen zich daardoor veronachtzaamd? Waarom is dit blijkbaar alleen het 'culturele feestje' van Surinaamse, Antilliaanse en Arubaanse mensen (waarvan een groot deel bestaat uit Nederlanders)?

De Surinaamse schrijfster Cynthia McLeod zei eens dat je je als blanke niet schuldig hoeft en kan voelen over de slavernij, jij hebt dat niet op je geweten en jij hebt dat niet gedaan. Maar, zo vervolgde ze, je hebt wel de plicht om je druk te maken over discriminatie.

Daarom is het belangrijk om ruimschoots aandacht te besteden aan Keti Koti en deze historische gebeurtenis officieel te erkennen als een belangrijke dag en een belangrijk punt in onze geschiedenis. Zonder die luide en duidelijke erkenning zitten onze relaties muurvast, blijven we oeverloos verwijten maken, onze schuld afschuiven, elkaar kwetsen.

Wat mij betreft staan volgend jaar de Koning en de Koningin, maar ook de premier uitgebreid stil bij Keti Koti. Moet je eens kijken hoe snel we dan uitgepraat zijn over Zwarte Piet!